| Γιατί θηλάζω τη δίχρονη κόρη μου |
 |
 |
| Άρθρα - Θηλασμός |
| Παρασκευή, 03 Απρίλιος 2009 08:54 |
|
Ο θηλασμός μέσα από την προσωπική εμπειρία μιας μητέρας. Πηγή: www.mwrakia.gr Όταν ήμουν έγκυος στο δεύτερο παιδί μου, αυτό που τώρα θηλάζω, δεν είχα μακρόπνοα σχέδια. Ήμουν φοβισμένη από τα λάθη που έγιναν στην προσπάθεια να θηλάσω το πρώτο μου παιδί κι από την ταλαιπωρία που περάσαμε όλη η οικογένεια. Το πρώτο μου παιδί, παρόλο που είχα γάλα, το θήλασα μετά βίας 40 μέρες μιας και με είχαν «βοηθήσει» άνθρωποι που δεν γνώριζαν ή είχαν ημιμάθεια σχετικά με το θέμα. Ο τοκετός κάθε άλλο παρά φυσικός ήταν και μου είχαν πει «Άμα έχεις γάλα θα θηλάσεις».Στο δεύτερο παιδί μου ένιωθα πολύ πιο σίγουρη, γιατί είχα πολλές γνώσεις από το σύνδεσμο θηλασμού (LA LECHE LEAGUE) είχα βρει, σχεδόν τυχαία, τους σωστούς ανθρώπους για να με βοηθήσουν να βρω λύση σε κάθε πιθανό πρόβλημα. Σκεφτόμουν ότι θα ήταν πολύ καλό όσες μέρες και αν τα κατάφερνα να θηλάσω το παιδί μου. Από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκε η κόρη μου και ενστικτωδώς με κλειστά ματάκια άρχισε να θηλάζει, αυτή ηρέμησε και σταμάτησε το κλάμα, κι εγώ κατάλαβα ότι είχα επιλέξει τον καλύτερο δρόμο για μένα και για εκείνη. Υπήρξαν και προβλήματα, υπήρξαν και ασθένειες όμως με τις σωστές συμβουλές από τη σύμβουλο θηλασμού και αυτοπεποίθηση όλα ξεπεράστηκαν. Έτσι συνέχισα… Κάθε μέρα ήταν μια νίκη για μένα, για το μωρό, για όλη την οικογένεια, μιας και ο θηλασμός άλλαζε προς το καλύτερο την ανταπόκριση στις ανάγκες των παιδιών, την ηρεμία, τους δεσμούς και τον ύπνο σε όλους μας στο σπίτι. Η νοοτροπία της κοινωνίας μας λέει, άσχετα με το αν είναι αληθινό, ότι ένα μωρό πρέπει να θηλάζει το πολύ μέχρι 6 μηνών. Μετά παύει ξαφνικά να έχει δικαιώματα, να είναι μωρό και μεγαλώνει. Κάθε φορά που κάποιος μου λέει: "έγινε ολόκληρο παιδί… Ακόμα;» εγώ χαμογελώ και απαντώ. «Θα θηλάζω το παιδί μου για όσο θα με έχει ανάγκη με αυτόν τον τρόπο!» Χαμογελώ και νιώθω ασφαλής που έχω πολύ μικρότερες πιθανότητες από άλλες γυναίκες να πάθω οστεοπόρωση και καρκίνο του μαστού. Χαμογελώ και επιμένω, γιατί το παιδί μου παίρνει τόσα αντισώματα, που όλους αυτούς τους μήνες πήρε 1 φορά μόνο φάρμακα και πέρασε όλες τις ιώσεις σε 1-2 μέρες! Οι υπόλοιποι τις περνάμε σε 3-10 μέρες! Γιατί άραγε; Μήπως επειδή τρέφεται με την επαρκέστερη τροφή που είναι γεμάτη αντισώματα και «ισοδυναμεί» με πολλά εμβόλια; Γιατί να του δίνω υποκατάστατο στο οποίο συνεχώς προσθέτουν ουσίες για να το κάνουν να μοιάζει με το μητρικό, ενώ υπάρχει το μητρικό; Έπειτα, καλύπτει ανάγκες όπως το άγγιγμα, η παρηγοριά, η αγάπη ,η τρυφερότητα που δεν τις παίρνει ένα μωρό, όσο κι αν το χαϊδέψεις «τρυφερά» δίνοντας του μπουκάλι. Έτσι έγινε με το πρώτο μου παιδί και ξέρω πια τη διαφορά. Πως να περιγράψω την χαρά, την ασφάλεια, την παρηγοριά που βλέπω καθημερινά στο παιδί μου όταν το θηλάζω; Δε φοβάμαι μήπως δεν «ξεκολλήσει» από κοντά μου. Έχει δει κανείς παιδί που να είναι «κολλημένο» στη μαμά του και να μην προχώρησε σε ανεξαρτησία και σε εξερεύνηση προς το άγνωστο; Αν το αφήσεις να ανοίξει τα φτερά του όταν θα είναι έτοιμο, ούτε πριν, αλλά ούτε και μετά, τότε θα τα πάει μια χαρά! Άλλωστε είναι γνωστό από ανθρωπολογικές μελέτες ότι όσο μια μαμά δεν ικανοποιεί τις ανάγκες του παιδιού της, τόσο μακροπρόθεσμα αυτό θέλει να μείνει κοντά της από ανασφάλεια κι όχι από υπερβολική αγάπη. Για όσο θα επιθυμεί να υπάρχει αυτή η μορφή σχέσης θα την έχει και θα αλλάξει μόνο όταν θα το έχει ανάγκη η κόρη μου. Και τότε, όταν θα προχωρήσει παρακάτω, θα είμαι σίγουρη ότι ζήσαμε αυτά τα χρόνια γεμάτα αγάπη και δώρα. Τα βρεφικά και νηπιακά της χρόνια δε θα ξαναγυρίσουν για καμιά από τις δυο μας! Θα μπορεί όμως να θυμάται, έστω και υποσυνείδητα, αυτό το χάιδεμα και το άγγιγμα του μικρού της χεριού στο σώμα και στο μάγουλο μου, το ευθύ βλέμμα μέσα στα μάτια μου, όπως και την πρώτη στιγμή που γεννήθηκε. Να θυμάται το «σ’ αγαπώ». Σχόλια (0) |
| Τελευταία Ενημέρωση στις Παρασκευή, 03 Απρίλιος 2009 09:03 |